Nee, mama wil geen hondje!

Dierenasiel

Ondanks haar vertederende liefde voor dieren, mijn meisje slaagde er niet in om mij te overtuigen. Iedere dag ging ik met haar wandelen, had ik brood gedroogd en wortelen gekocht voor de schapen, paarden en herten in de buurt. Met veel plezier, maar een hondje kopen, nee dat wilde ik niet.

Ik dacht aan het hondenasiel dat ik al zo lang sponsorde. Al de honden die daar zaten omdat mensen vaak veel te laat beseffen dat ze geen ruimte hebben binnen het gezin voor een hondje. Een lange gang vol hondenhokken, in de zomer vaak twee hondjes per hok. Voor de geboorte van mijn dochter ging ik iedere zaterdag langs om te gaan wandelen met een hondje. Er lag telkens een lijst waarop stond welk hondje al gewandeld had en welk niet. Soms was een uur voor sluitingstijd de lijst nog niet halverwege. Dat was zo frustrerend. Ik bleef sponseren, maar gaan wandelen is even gedaan, met een kind aan de hand is het toch altijd wat oppassen. 

Mama bleef dus vastberaden. Onze tuin is te klein, we zijn te weinig thuis en ik heb geen zin om iedere dag te kuisen. Ik zou het diertje wel graag zien en goed verzorgen, maar uiteindelijk heeft zo een diertje meer nodig dan enkel liefde. Zolang ik argumenten heb om geen hondje te kopen, koop ik er geen. Mijn meisje kon dus geen argumenten verzinnen om me te overtuigen. 

Ik vertelde haar over het asiel waar ik ieder jaar een lidkaart en kalender van ontvang. "Wanneer je wat groter bent zullen we ieder weekend gaan wandelen met zo een hondje.". Ze begreep niet dat er zo veel mensen waren die hun hondje achter lieten, laat staan dat die allemaal terechtkwamen in het asiel. Ergens had ik het gevoel dat ze misschien nog wat te klein is om geconfronteerd te worden met een gang vol verlaten hondjes die blaffen om uitgekozen te worden voor een wandeling. Wanneer ze wat groter is neem ik haar mee naar het asiel en dan zal ze misschien snappen waarom mama zo koppig was. 

Twee straten verder woont mijn grootmoeder. Ze is weduwe en is iedere dag alleen thuis. Zij heeft een hondje als gezelschap. Mira is een teefje, vermoedelijk een bastaard van een Maltezer met een ander gezelschapshondje. Mijn grootmoeder heeft een grote binnentuin, met een mooi stukje gras en omringd door een betonnen padje. Het is er zalig rustig en de buren hebben bomen in hun tuinen waardoor het geheel helemaal afgewerkt is. Mira heeft een ruime stal waar ze schaduw vindt in de zomer en een ruime veranda waar ze warmte vindt in de winter. 

Het hondje heeft de buitenwereld nog nooit gezien. Ze is een beetje schuw en schrikt gemakkelijk, maar eens ze je kent is ze heel vrolijk en aanhankelijk. De eerste keren dat we langs gingen was ze bang van mijn dochter. Het is dan ook al een oud beestje en dan zo een dolenthousiaste kleuter die overal wil aankomen en veel te luid roept... Mira kroop van angst weg onder de stoel. Mijn meisje wist natuurlijk hoe ze dieren kon lokken met voeding, dat had ze geleerd bij de herten in onze straat. Ze begon koekjes en vlees mee te nemen voor Mira en op die manier werden ze dikke vrienden.

Ze is 74 jaar die grootmoeder van me, een beetje slecht te been maar zit nog vol leven. Ik bedacht dat ze het gezelschap van mijn meisje misschien wel leuk vindt en besluit de teugels los te laten. Met een bang hart laat ik mijn meisje weten dat ze alleen tot bij mijn grootmoeder mag gaan. Er gaat op dat moment van alles door je hoofd. "Verplicht ik haar van te bellen eens ze daar is. Geef ik mijn gsm mee? Bel ik binnen vijf minuten zelf naar grootmoeder?". Het zijn rare tijden, we zijn bang van die grote boze wolf wanneer roodkapje op weg gaat. 

Ik verman me en kijk mijn kleine meid na terwijl ze fier en vrijgelaten naar ons grootmoeder rijdt met haar step. De laatste vijf meter kan ik haar niet meer zien, maar ik weet dat het verlangen naar het hondje zo groot is, dat ze al lang binnen is. Ik laat mijn angstgevoelens voor wat ze zijn en besluit de huishoudelijke taakjes af te werken en dan mijn meisje te gaan halen. 

Na een half uurtje is ze terug, wanneer ze alleen is blijft ze nooit lang weg, zelf op een speelweide komt ze om het kwartier kijken of ik er nog zit. Het lijkt alsof ze is gegroeid. Ik kan het niet anders benoemen, telkens je kind iets nieuw leert, iets meer vrijheid krijgt zie je het groeien. Het is prachtig verwarrend om te zien. Ze mag alleen de straat op, helemaal alleen naar grootmoeder. Haar oogjes blinken van trots, haar mondje staat heel serieus. "Mama," zegt ze op een heel volwassen toon, "Mira is te dik en meter is oud." ik knik bevestigend en vraag me af wat voor wijsheid er nu uit haar mondje gaat komen. "Mira moet dus veel wandelen om te vermageren. Dat kan, want ze heeft een bandje. Meter is daar wel te oud voor, dus moeten wij het doen.". 

Dit keer heb ik geen argumenten en diep vanbinnen weet ik dat die wandelingen me ook goed zullen doen. Dus ik geef toe en beloof dat we iedere dag een wandeling met het hondje zullen maken. Het wordt een belofte die ik niet zal kunnen breken, want mijn meisje is vastbesloten. Mira is haar hondje, het slaapt gewoon bij meter. 

"Mama," begint ze, "wanneer iemand vraagt of we een hondje gekocht hebben, dan gaan we zeggen dat dit hondje helemaal van mij is. Beloofd!?". Een leugentje voor bestwil, hier ga ik me niet bepaald schuldig voor voelen. "Tuurlijk is het jouw hondje kleine meid. Wel goed voor zorgen he!". De serieuze blik maakt plaats voor kinderlijke vreugde en ze knikt bevestigend. 

De dag er na staat mijn kleine meid om acht uur aan mijn bed. "Mama, we moeten met Mira gaan wandelen!". Normaal heeft ze een uur of twee nodig om relax het ochtendritueel te overbruggen, nu is ze op een half uur klaar... Dit keer heeft mama sterretjes in haar ogen, niet een keer heeft ze moeten zagen. "Ga maar meisje, grootmoeder is al lang wakker.". En zo worden kleine meisjes groot.